Category Archives: Προβολές

Κυριακή 17 Φεβ. στις 7:30 μ.μ. προβολή της ταινίας «Μαζί ή τίποτα»

maziΤην Κυριακή 17 Φεβ. στις 7:30 μ.μ. η Εργατική Λέσχη Καλλιθέας θα προβάλει την ταινία «Μαζί ή τίποτα» του Φατίχ Ακίν, Γαλλογερμανικής παραγωγής του 2017, με τους Ντάιαν Κρούγκερ, Ντένις Μοσκίτο, Γιοχάνες Κρις, Ούλριχ Τουκούρ. Διάρκεια 106 λεπτά.

Τίποτα δεν σταματά την Κάτια, τη 35χρονη Γερμανίδα που παντρεύεται τον τουρκικής καταγωγής Νούρι, ακόμα και μέσα στη φυλακή. Εκείνος, πρώην έμπορος ουσιών αλλά τώρα αποφασισμένος να αλλάξει τη ζωή του, εκείνη φοιτήτρια ανθρωπολογίας που αψηφά την επικριτική της μητέρα, δεν ανταλλάζουν βέρες αλλά χαράζουν στα δάχτυλά τους τατουάζ – σύμβολα της δικής τους αιώνιας αγάπης και δέσμευσης. Εξι χρόνια μετά τους συναντάμε στη γειτονιά τους στο Kρόιτσμπεργκ – εκείνος δουλεύει στο φορολογικό γραφείο που έχει στήσει για να βοηθά τους Τούρκους μετανάστες, εκείνη φέρνει τον εξάχρονο γιο τους για να περάσει την μέρα με τον μπαμπά του. Μόνο που δε θα είναι μία συνηθισμένη μέρα για την οικογένειά τους. Μία βόμβα εκρήγνυται ακριβώς μπροστά από το γραφείο του Νούρι και η Κάτια χάνει τον σύντροφό της, το παιδί της και τη γη κάτω από τα πόδια της μέσα σε μια στιγμή. Η πραγματική όμως τραγωδία δεν έχει ακόμα ξεκινήσει. Γιατί το ωστικό κύμα που προκαλεί αυτή η έκρηξη έχει να κάνει με πολλά περισσότερα. Ποιος ευθύνεται; Γείτονες, media, φίλοι αλλά και οι ίδιοι οι γονείς τεντώνουν το δάχτυλο στο παρελθόν του Νούρι. Η αστυνομία ψάχνει ενόχους σε γνωστά ρατσιστικά μονοπάτια (ακόμα και το σκίτσο μιας γυναίκας που περιγράφει η Κάτια μεταφράζεται σε «ανατολικοευρωπαία»). Η πραγματικότητα όμως είναι ακόμα πιο ζοφερή: το χτύπημα ήταν εθνικιστικό, οι ένοχοι είναι Γερμανοί, και το νεοναζιστικό φασιστικό ρεύμα που δε δέχεται οποιαδήποτε διαφορετικότητα να συνυπάρχει, ηχηρά παρόν. Θα μπορέσει να επέλθει μία λύση μέσα από το δημοκρατικό δικαστικό σύστημα; Ή η αυτοδικία είναι ο μόνος δρόμος;

Ο Φατίχ Ακίν («Μαζί, Ποτέ», «The Cut», «Crossing the Bridge», «Soul Kitchen») κατασκευάζει ένα θρίλερ εκδίκησης με πολιτικό περίγραμμα και αφυπνιστικό μήνυμα για την εκρηκτική αύξηση εγκλημάτων μίσους που πλήττουν τη Γερμανία τα τελευταία χρόνια. Μία χώρα που έχει περάσει πάνω από μισό αιώνα παλεύοντας ενοχικά με τα φαντάσματα του παρελθόντος, αλλά δεν έχει καταφέρει να ξεριζώσει τις επικίνδυνες εθνικόφρονες κορώνες του κοινωνικού της ιστού. Η διαφορετικότητα δεν έχει γίνει ποτέ πραγματικά αποδεκτή στη Γερμανια και τώρα που όλη η Ευρώπη μοιάζει να γέρνει ανησυχητικά προς την άκρα δεξιά, οι ρατσιστικές εκδηλώσεις έχουν ανασηκώσει κεφάλι, μαζί με το θρασύ τεντωμένο δεξί χέρι τους.

Αυτό όμως που πρώτα ενδιαφέρει τον Ακίν είναι η προσωπική ιστορία. Ο άνθρωπος που βάλλεται στο επίκεντρο αυτού του πολιτικού παραλογισμού. Με κάμερα στον ώμο (θυμίζοντας το «Μαζί, Ποτέ») βουτά με ενέργεια, φρεσκάδα, τρέλα και τρυφερότητα στην πρώτη σεκάνς – στο γάμο στις φυλακές. Δύο εναντίον όλων, ερωτευμένοι, γελαστοί, αν και έγκλειστοι, δέσμιοι σ’ ένα πρόχειρα στημένο πανηγύρι. Για αυτό και τα κοντινά στην οικογένεια που σχηματίστηκε, έξι χρόνια μετά. Το αξιολάτρευτο μυωπικό πιτσιρίκι τους, την οικειότητά τους, τους καθημερινούς διαλόγους. Οταν όλο αυτό ανατινάσσεται, κυριολεκτικά, ο φακός του Ακίν θα μείνει κολλημένος στο πρόσωπο της ηρωίδας του. Οχι μόνο γιατί μέσα από κάθε της σπαραγμό, παίρνει τις σωστές, ανθρώπινες διαστάσεις το αντίκτυπο ενός εγκλήματος μίσους, αλλά ίσως και γιατί θέλει να τονίσει την μοναξιά της. Μια μοναξιά τόσο προσωπική, όσο και πολιτική: μόνη απέναντι σ’ ένα σύστημα που δεν προσφέρει ασφάλεια, ούτε δικαιοσύνη, ούτε τιμωρία, ούτε κάθαρση.

Παρακολουθώντας, στο πρώτο μέρος της ταινίας, την καθημερινότητα μετά την τραγωδία, ο Ακίν θέλει να συλλάβει κάτι πολύ πιο επικίνδυνο από βόμβες: την κανονικοποίηση της ξενοφοβίας κι έτσι τη βουβή συναίνεση απέναντι στο ρατσισμό. Κι αν οι δικαστικές σεκάνς θυμίζουν λίγο περισσότερο τηλεοπτικό μελόδραμα, κι όχι το παρορμητικό σινεμά του, το μήνυμα αυτής ακριβώς της θεσμικής μοναξιάς είναι ξεκάθαρο.

Κάπως έτσι ο Ακίν δικαιολογεί την τελευταία πράξη εκδίκησης. Η ηρωίδα του πρέπει να δικαιώσει το σαμουράι τατουάζ της, ακολουθώντας τους ενόχους στην Ελλάδα (όπου έχουν συνδέσμους με τη Χρυσή Αυγή – μάλιστα ο σκηνοθέτης Γιάννης Οικονομίδης κάνει μία guest, αλλά καίρια εμφάνιση).

Κάπου εκεί η ταινία χάνει τόσο την κινηματογραφική της στιβαρότητα και πρωτοτυπία (εφόσον δηλώνει ιστορία εκδίκησης, μπορούμε να φανταστούμε την κατάληξη), όσο και τον άξονά της στο πολιτικό της δίλημμα. Ενώ το φινάλε θα έπρεπε να δυναμιτίζει τις αισθήσεις, η επιλογή του μοιάζει περισσότερο να γειώνει τις προσδοκίες μας για κάτι θα ξεκινούσε έναν ουσιώδη διάλογο για τη ζοφερή επικαιρότητα μας.

Παρόλα αυτά ο Ακίν καταθέτει ένα σινεμά που έχει βλέμμα, δύναμη, άποψη κι ενέργεια. Και πάνω από όλα μία εξαιρετική πρωταγωνίστρια, άξια βραβείου. Μεγάλη έκπληξη η Νταϊάν Κρούγκερ με μία ερμηνεία που οι μικρές, κλεφτές στιγμές αξίζουν ακόμα περισσότερο από τα μπραβάντο ξεσπάσματα. Την πιστεύεις, τη νιώθεις, την συμπονάς, βρίσκεσαι δίπλα της σε όλη την κάθοδό της στην κόλαση.

Κρίμα που το fade to black τέλος δεν τη δικαιώνει.

Advertisements

Κυριακή 3 Φεβ. στις 7:30 μ.μ. προβολή της ταινίας «Mad City»

madcityΤην Κυριακή 3 Φεβ. στις 7:30 μ.μ. η Εργατική Λέσχη Καλλιθέας θα προβάλει την ταινία «Mad City» του Κώστα Γαβρά, παραγωγής 1997, με πρωταγωνιστές τον Ντάστιν Χόφμαν και τον Τζων Τραβόλτα.

Ο Sam Baily (John Travolta) δουλεύει σαν φύλακας στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Ο Max Brackett (Dustin Hoffman) είναι ένας δημοσιογράφος που έχει χάσει την παλιά του δόξα. Οι δρόμοι τους διασταυρώνονται όταν ο Sam απολύεται λόγω οικονομικών περικοπών και αποφασίζει να απαιτήσει την επαναπρόσληψή του. Το λάθος του; Έχει μια οπλισμένη καραμπίνα. Ο Max τυχαίνει να είναι στο Μουσείο και ακούει πυροβολισμούς. Ο Sam έχει πυροβολήσει, χωρίς να το θέλει, τον άλλο φύλακα, ο οποίος μετά από λίγο πεθαίνει. Και για να κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα, τους κρατάει όλους ομήρους, μαζί και μια ομάδα μαθητών που έκαναν επίσκεψη στο Μουσείο. Ο Max βλέπει την όλη κατάσταση σαν μια ευκαιρία να δώσει νέα πνοή στην καριέρα του και την αρπάζει. Παίρνει άδεια από τον προϊστάμενό του να καλύψει το γεγονός τηλεοπτικά και πλησιάζει τον Sam, συμβουλεύοντάς τον τι να πει στην κάμερα, πώς να αντιμετωπίσει την Αστυνομία και τι να κάνει με τους ομήρους. Ο δημοσιογράφος νομίζει ότι τα ελέγχει όλα και προσπαθεί να τα εκμεταλλευτεί προς όφελός του. Οι ώρες περνούν και το μόνο σίγουρο είναι πως τίποτα δεν είναι υπό έλεγχο.

Κυριακή 20 Ιαν. στις 7:30 μ.μ. προβολή της ταινίας «Ρόζα Λούξεμπουργκ»

rosa

Την Κυριακή 20 Ιαν. στις 7:30 μ.μ. η Εργατική Λέσχη Καλλιθέας θα προβάλει την ταινία «Ρόζα Λούξεμπουργκ» (1986) σε σκηνοθεσία της Μάργκαρετ Φον Τρότα, ενόψει των 100 χρόνων από την δολοφονία της, στις 15-1-1919. Πριν την προβολή θα γίνει μια σύντομη παρουσίαση.

Κυριακή 9 Δεκ. στις 7:30 μ.μ. προβολή της ταινίας «Σκουπίδια» (Trash)

trashΤην Κυριακή 9 Δεκ. στις 7:30 μ.μ. η Εργατική Λέσχη Καλλιθέας θα προβάλει την αγγλοβραζιλιάνικη ταινία «Σκουπίδια» (Trash) παραγωγής 2014, σε σκηνοθεσία Στίβεν Ντάλντρι με τους: Ρούνι Μάρα, Μάρτιν Σιν, Ρίξον Τέβεζ, Γκαμπριέλ Γουάινσταϊν.

Τρία μικρά παιδιά που ζουν στις φαβέλες του Ρίο Ντε Τζανέιρο βρίσκουν στη χωματερή ένα πορτοφόλι, το οποίο γρήγορα διαπιστώνουν πως αναζητά επιτακτικά η τοπική αστυνομία. Αποφασισμένα να ανακαλύψουν το λόγο, μπαίνουν στο στόχαστρο ενός αδίστακτου αστυνομικού που δουλεύει για λογαριασμό ενός διεφθαρμένου πολιτικού.

Κυριακή 25 Νοε. στις 7:30 μ.μ. εκδήλωση-συζήτηση «“Η Κατοχή και η Αντίσταση στον Ελληνικό Κινηματογράφο”

2 Ψωμι Για Εναν Δραπετη

Συζήτηση στην Εργατική Λέσχη Καλλιθέας:

Η Κατοχή και η Αντίσταση στον Ελληνικό Κινηματογράφο

με ομιλητή τον Γιώργο Ανδρίτσο, (ιστορικό, συγγραφέα του βιβλίου Η Κατοχή και η Αντίσταση στον ελληνικό κινηματογράφο (1945 -1966), Αιγόκερως, 2005).

Μια από τις συνέπειες της ήττας του ΕΑΜικού κινήματος με το τέλος του εμφυλίου, ήταν και η λογοκρισία που επιβλήθηκε από το μετεμφυλιακό αυταρχικό καθεστώς. Η λογοκρισία αυτή έπληξε κυρίως ίσως τον κινηματογράφο, ο οποίος αυτή την εποχή γνωρίζει μια αλματώδη ανάπτυξη. Συνήθως μόνο υπαινικτικά υπάρχουν κάποιες ελάχιστες αναφορές στο αντιστασιακό κίνημα της περιόδου της Κατοχής και πολύ λιγότερες στον Εμφύλιο που ακολούθησε. Οι αναφορές αυτές αυξάνονται στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ως αποτέλεσμα και της ανάπτυξης του λαϊκού κινήματος. Η Χούντα που ακολούθησε όμως επέβαλε μια ακόμα πιο αυστηρή λογοκρισία.

Ο ιστορικός του κινηματογράφου Γιώργος Ανδρίτσος θα μας μιλήσει γι’ αυτές τις δειλές, αποσπασματικές ή ακόμα και στρεβλές αντανακλάσεις του αντιστασιακού κινήματος στον ελληνικό κινηματογράφο της περιόδου 1945-1966.

Θα γίνει επίσης προβολή της ταινίας:

Ψωμί για ένα δραπέτη

(1966)

του Κώστα Ασημακόπουλου

Πρωταγωνιστούν: Σπύρος Φωκάς, Μαίρη Χρονοπούλου, Νέλλη Αγγελίδου

Όταν τον Σεπτέμβρη του 1943 η Ιταλία συνθηκολόγησε άνευ όρων με τις συμμαχικές δυνάμεις, οι Ιταλοί στρατιώτες που βρισκόταν στην Ελλάδα πίστεψαν ότι ο πόλεμος γι’ αυτούς είχε τελειώσει και ότι θα μπορούσαν να γυρίσουν στα σπίτια τους. Αρκετοί απ’ αυτούς αποφάσισαν ότι θα έπρεπε να συνεχίσουν να μάχονται, αλλά αυτή τη φορά μαζί με τις δυνάμεις της αντιφασιστικής αντίστασης, εναντίον των ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων. Η Βέρμαχτ εξαπέλυσε τότε μια ανελέητη επίθεση εναντίον του διαλυμένου ιταλικού στρατού, η οποία κορυφώθηκε με τη σφαγή της Μεραρχίας Άκουι, κατά την οποία περισσότεροι από 9 χιλιάδες Ιταλοί στρατιώτες βρήκαν τον θάνατο.

Η ταινία (μια από τις ελάχιστες ελληνικές ταινίες αυτής της περιόδου που κάνουν αναφορά σε αυτά τα γεγονότα, καθώς και στο αντάρτικο κίνημα) αφηγείται την ιστορία ενός Ιταλού στρατιώτη, ο οποίος βρίσκει καταφύγιο σε ένα σπίτι στο οποίο ζουν δύο γυναίκες. Η μία από αυτές όμως μισεί θανάσιμα τους Ιταλούς, καθώς οι δυο της γιοι έχουν σκοτωθεί στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο.

Κυριακή 18 Νοε. στις 7:30 μ.μ. προβολή της ταινίας «Σταυροί στο μέτωπο [Paths of Glory]»

1 Paths of GloryΤην Κυριακή 18 Νοε. στις 7:30 μ.μ. η Εργατική Λέσχη Καλλιθέας θα προβάλει την ταινία «Σταυροί στο μέτωπο [Paths of Glory]» σε σκηνοθεσία (1957) του Stanley Kubrick
Πρωταγωνιστούν: Kirk Douglas, Ralph Meeker, Adolphe Menjou

Κατά τη διάρκεια του σφαγείου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ένα σύνταγμα Γάλλων στρατιωτών παίρνει διαταγή να πραγματοποιήσει μια επίθεση για να καταλάβει έναν λόφο τον οποίο κρατούσε ο γερμανικός στρατός. Πρόκειται στην πραγματικότητα για μια επίθεση αυτοκτονίας για τους στρατιώτες, για τις ζωές των οποίων, ο στρατηγός που διατάζει την επίθεση, δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον. Η επίθεση φυσικά καταλήγει σε αποτυχία αλλά ο στρατηγός για να καλύψει την ανικανότητά του και τις ευθύνες του, στρέφει την οργή του εναντίον ενός λόχου ο οποίος αρνήθηκε να σφαγιαστεί άδικα. Τρεις στρατιώτες παραπέμπονται σε έκτακτο στρατοδικείο αντιμετωπίζοντας κατηγορίες οι οποίες τιμωρούνται με εκτέλεση.
Πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες αντιπολεμικές ταινίες στην
ιστορία του κινηματογράφου, η οποία μάλιστα απαγορεύτηκε στη Γαλλία μέχρι το
1975 και στην Ισπανία μέχρι το 1986 και λογοκρίθηκε στην Ελβετία. Σήμερα, 100
χρόνια μετά τη λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, εξακολουθεί, δυστυχώς,
να παραμένει επίκαιρη.

Κυριακή 11 Νοε. στις 7:30 μ.μ. προβολή της ταινίας «Ή Άλλη όψη της Ελπίδας»

Kaourismaki_THE-OTHER-SIDE-OF-HOPEΤην Κυριακή 11 Νοε. στις 7:30 μ.μ. η Εργατική Λέσχη Καλλιθέας θα προβάλει την ταινία «Ή Άλλη όψη της Ελπίδας» (2017) σε σκηνοθεσία Άκι Καουρισμάκι με τους: Σάκαρι Κουοσμάνεν, Σέρβαν Χάτζι, Γιάνε Χιτιάινεν. Φινλανδική/Κοινωνική/100′

Ο Κάλεντ, Σύριος πρόσφυγας, καταφθάνει λαθραία κρυμμένος σε ένα πλοίο στην Φινλανδία. Ζητάει άσυλο στην χώρα αλλά όταν η αίτηση του απορρίπτεται, δραπετεύει από το κέντρο φιλοξενίας όπου κρατείται και αναζητά την τύχη του στους δρόμους της φινλανδικής πρωτεύουσας αντιμετωπίζοντας το ρατσισμό.
Ο Βίκστρομ, πωλητής ανδρικών πουκαμίσων, εγκαταλείπει τη γυναίκα, το σπίτι και τη δουλειά του. Ύστερα από ένα κερδοφόρο παιχνίδι πόκερ, πραγματοποιεί το όνειρο του. Αγοράζει ένα εστιατόριο και προσλαμβάνει τον Κάλεντ, έτσι οι δύο άντρες που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους για διαφορετικούς λόγους, συναντιούνται και οι ζωές τους αλλάζουν για πάντα.