Category Archives: Uncategorized

Η Ε.Λ.Κ. καταγγέλλει τον ξυλοδαρμό εργαζομένου σε επιχείρηση στην Καλλιθέα.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες και την καταγγελία του Ε.Κ.Α., το νέο περιστατικό εργοδοτικής τρομοκρατίας έγινε ως εξής:

Ο Ι.Π. εργαζόμενος σε κομμωτήριο της Καλλιθέας, έχοντας αγανακτήσει από την τρομοκρατία του αφεντικού (απειλές και βρισιές) και από τη διαρκή πίεση να δουλεύει “μαύρα”, αποφάσισε να παραιτηθεί. Οι εργοδότες του τότε τον μετέφεραν στο υπόγειο του κομμωτηρίου, όπου τον χτύπησαν άγρια, τη στιγμή μάλιστα που στο κομμωτήριο υπήρχαν πελάτες.

Ο εργαζόμενος, αφού βγήκε από το νοσοκομείο, κατήγγειλε τον ξυλοδαρμό του στην Επιθεώρηση Εργασίας.

Δυστυχώς, αυτό το περιστατικό απίστευτης εργοδοτικής κτηνωδίας, δεν μπορεί να θεωρηθεί “μεμονωμένο και τυχαίο”. Πριν από λίγες μέρες, ένα άλλο παρόμοιο περιστατικό ήρθε στο φως της δημοσιότητας. Σύμφωνα με το Συνδικάτο Επισιτισμού – Τουρισμού – Ξενοδοχείων ν. Αττικής, στο ξενοδοχείο “Parnis Pallace Hotel Suites” στις Αχαρνές, εργαζόμενη ξυλοκοπήθηκε άγρια, επειδή αρνήθηκε να δουλεύει 16 ώρες την ημέρα.

Αυτό που αναδεικνύουν ανάγλυφα τα δύο αυτά περιστατικά ακραίας εργοδοτικής βίας, είναι ότι τα αφεντικά (με τις ευλογίες, αν όχι και με την παρότρυνση της κυβέρνησης), έχουν αποφασίσει ότι οι απώλειες κερδών που προκύπτουν από την οικονομική κρίση ύστερα από το λοκντάουν λόγω της πανδημίας, θα αντιμετωπιστούν με το ολοκληρωτικό ξεζούμισμα των εργαζόμενων και με όποιες μεθόδους αποφασίζει ο κάθε εργοδότης να εφαρμόσει για να το πετύχει. Η ωμή σωματική βία (εκτός από τη διαρκή τρομοκρατία και τις απειλές) εναντίον των εργαζόμενων, είναι μια από αυτές τις μεθόδους, τις οποίες οι εργοδότες αισθάνονται ότι μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν, έχοντας την προστασία μιας κυβέρνησης και ενός κρατικού μηχανισμού που έχουν αποφασίσει να θυσιάσουν ολόκληρη την κοινωνία στο βωμό της αύξησης των κερδών των επιχειρηματιών.

Απέναντι όμως σ’ αυτή την εργοδοτική βία και αυθαιρεσία, τα δικά μας όπλα είναι πολύ πιο ισχυρά: τα όπλα της αλληλεγγύης και του αγώνα, το όπλο της αποφασιστικότητας να μην αφήσουμε κανένα εργαζόμενο και καμιά εργαζόμενη, μόνο ή μόνη απέναντι στην ασυδοσία των αφεντικών.

Σάββατο 11 Ιουλίου στις 8 μ.μ. βιβλιοπαρουσίαση «Το “άλλο άκρο” στο εδώλιο: δικαιοσύνη ή ατιμωρησία ξανά; Αγόρευση στη δίκη της Χρυσής Αυγής» και συζήτηση για την εξέλιξη της δίκης της Χρυσής Αυγής.

Επί 20 σχεδόν χρόνια η δράση της φασιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή δεν φάνηκε να είχε απασχολήσει την αστυνομία, τη δικαιοσύνη και το πολιτικό σύστημα της χώρας, παρόλο που αυτή η δράση περιλάμβανε κάθε είδος παράνομων ενεργειών: ξυλοδαρμούς και μαχαιρώματα εναντίον μεταναστών και ανθρώπων του κινήματος, σύσταση συμμοριών που πραγματοποιούσαν επιθέσεις και τρομοκρατούσαν κόσμο, απόπειρες ανθρωποκτονιών… Το γεγονός ότι αυτά τα εγκλήματα απέρρεαν από τη ναζιστική ιδεολογία και συγκρότηση αυτής της οργάνωσης, όπως και το γεγονός ότι ο διακηρυγμένος πολιτικός στόχος της Χρυσής Αυγής ήταν η βίαιη κατάργηση της δημοκρατίας, η εξόντωση των πολιτικών της αντιπάλων και η επιβολή μιας ναζιστικής δικτατορίας, όχι μόνο δεν προβλημάτιζε το πολιτικό σύστημα (το περίφημο “δημοκρατικό τόξο”), αλλά πολλές φορές, όλα αυτά τα χρόνια, οι κυβερνήσεις και οι μηχανισμοί του κράτους φλέρταραν με την ιδέα της αξιοποίησης του φασιστικού δυναμικού, εναντίον του κινήματος και για την τρομοκράτηση των μεταναστών/προσφύγων.

Η αποκορύφωση αυτής της ανοχής ολόκληρου του πολιτικού συστήματος και του κράτους απέναντι στη φασιστική οργάνωση ήρθε με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, όταν η Χρυσή Αυγή, με την προστασία στην πραγματικότητα της αστυνομίας και με την ανοχή των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, έθεσε υπό τον τρομοκρατικό της έλεγχο μια ολόκληρη γειτονιά στο κέντρο της Αθήνας (τον Άγιο Παντελεήμονα) και εξαπέλυσε ένα πολυήμερο αιματηρό πογκρόμ εναντίον μεταναστών/προσφύγων στο κέντρο της Αθήνας (τον Μάιο του 2011). Πολύ σύντομα, αυτή η ανοχή (και υπόθαλψη) της εγκληματικής δράσης της Χρυσής Αυγής, μετατράπηκε σε τεράστια πολιτική επιτυχία της φασιστικής οργάνωσης: από το 0,0-κάτι% τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής εκτινάχθηκαν στο 7%…

Το “κοινοβουλευτικό” πια κόμμα των φασιστών, μπορούσε να αξιοποιήσει τους δημοκρατικούς θεσμούς για να αναβαθμίσει την εγκληματική του δράση, η οποία κορυφώθηκε με τη δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν και του Παύλου Φύσσα.

Όλα αυτά τα χρόνια η μοναδική αντίδραση στη δράση της Χρυσής Αυγής ήταν το αντιφασιστικό κίνημα, ντόπιων και μεταναστών. Αυτό το κίνημα, παίρνοντας διαστάσεις λαϊκής εξέγερσης μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ήταν ο κύριος παράγοντας που υποχρέωσε το πολιτικό σύστημα να παραπέμψει σε δίκη την ηγεσία της Χρυσής Αυγής. Κι αυτό το λαϊκό αντιφασιστικό κίνημα ανέκοψε τη δράση της Χρυσής Αυγής, την πέταξε έξω από τη βουλή και τη διέλυσε οργανωτικά.

Σήμερα, έχοντας μπει στην τελική φάση της δίκης της εγκληματικής φασιστικής οργάνωσης, εξακολουθούμε να βλέπουμε την ίδια απροθυμία από το πολιτικό σύστημα και από τους κρατικούς μηχανισμούς, να αποδοθεί πραγματική δικαιοσύνη για τα εγκλήματα των φασιστών. Η αγόρευση της εισαγγελέα στη δίκη της Χρυσής Αυγής τον περασμένο Δεκέμβρη, αποδεικνύει ότι οι ανησυχίες, ότι οι εγκληματίες της Χρυσής Αυγής μπορεί να “πέσουν στα μαλακά” δεν είναι αβάσιμες.

Η Εργατική Λέσχη Καλλιθέας σας καλεί το Σάββατο 11 Ιουλίου στις 9 μ.μ. στη συζήτηση για την εξέλιξη της δίκης της Χρυσής Αυγής, με ομιλητή τον Κώστα Παπαδάκη, συνήγορο πολιτικής αγωγής των Αιγύπτιων ψαράδων στη δίκη της Χρυσής Αυγής και συγγραφέα του βιβλίου: «Το “άλλο άκρο” στο εδώλιο: δικαιοσύνη ή ατιμωρησία ξανά; Αγόρευση στη δίκη της Χρυσής Αυγής (20 & 21 Ιανουαρίου 2020)» (Εκδόσεις Τόπος).

Party Οικονομικής ενίσχυσης Σάββατο 4 Ιουλίου στις 10 μ.μ.

Μετά το «άνοιγμα» της χώρας στους τουρίστες, ανοίγουμε κι εμείς την όμορφη και δροσερή ταράτσα μας, για να διασκεδάσουμε και να ενισχύσουμε οικονομικά την λέσχη μας.

Τετάρτη 24 Ιούνη στις 9 μ.μ. «Web Forum Live» στο κανάλι του YouTube της Ε.Λ.Κ.

Από την Τετάρτη 24 Ιούνη στις 9 μ.μ. η Εργατική Λέσχη Καλλιθέας εγκαινιάζει τις πρώτες διαδικτυακές εκπομπές της με την ονομασία «Web Forum Live», από το κανάλι μας στο Youtube. Θα ξεκινήσουμε μια σειρά ενημερωτικών εκπομπών με θέματα τις επικαιρότητας και σκοπός μας είναι να συζητάμε ζωντανά με ανθρώπους σχετικούς με το θέμα.

Το βασικό μας όμως μέλημα είναι να δώσουμε τον λόγο σε όλους εσάς να θέσετε τις δικές σας απορίες και ερωτήσεις για το θέμα. Οπότε είτε στην σελίδα μας στο Facebook, είτε στο email μας, είτε ζωντανά στο chat του YouTube, μπορείτε να υποβάλετε τις ερωτήσεις σας.

Αυτήν την Τετάρτη 23 Ιουνίου θα ασχοληθούμε με το «Προσφυγικό – Μεταναστευτικό». Θα φιλοξενήσουμε τον Γιάννη Δηράκη και τον Παύλο Αντωνόπουλο από τον Συντονισμό για το Προσφυγικό – Μεταναστευτικό, οι οποίοι θα μας ενημερώσουν και θα απαντήσουν στις ερωτήσεις μας.

Η ΒΡΩΜΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ.

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που δίνει μια εξήγηση για το μέγεθος των κρουσμάτων και των νεκρών από τον κοροναϊό στην Ιταλία. Πηγή: το περγάδι

sporca-coscienza-1«του Giorgio Cremaschi (Potere Al Popolo)

Χθες η εφημερίδα Il Giornale di Brescia κυκλοφόρησε με ένα τίτλο που δεν θα τον φανταζόταν κανείς, με  δηλώσεις από κάποιον που δεν θα το περιμένατε.

Σε συνέντευξη για την επιδημία του κοροναϊού, ο δήμαρχος της πόλης δεν μάσησε τα λόγια του: η εξάπλωση και η μολυσματικότητα της λοίμωξης, ο μεγάλος αριθμός θανάτων , μια πραγματική σφαγή, στην περιοχή της Μπρέσια οφείλεται και  στα  «αφεντικά των βιομηχανιών».

Από μόνες τους οι δύο επαρχίες του Μπέργκαμο και της Μπρέσια έχουν το ένα τέταρτο όλων των κρουσμάτων και σχεδόν το τριάντα τοις εκατό των θανάτων σε ολόκληρη τη χώρα.

Η εξήγηση είναι απλή. Το Μπέργκαμο και η Μπρέσια είναι οι δύο πιο βιομηχανοποιημένες επαρχίες στην Ιταλία, το να ζητείται να παραμείνει ο κόσμος στο σπίτι και να αφήνουν τα εργοστάσια ανοιχτά, στην περίπτωση αυτή σημαίνει ότι δεν κλείνει τίποτα και ότι  ένα πλήθος δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων υποχρεώνονται να μένουν συγκεντρωμένοι σε κλειστούς χώρους για ώρες και ώρες.

Τα εργοστάσια στο Μπέργκαμο και τη Μπρέσια ήταν επομένως η κύρια πηγή της ανεξέλεγκτης εξάπλωσης της μετάδοσης της νόσου, και της βίαιης και ξαφνικής πίεσης στις δομές υγείας που σχεδόν κατέρρευσαν.

Ο δήμαρχος Del Bono κάνει μια σοβαρότατη καταγγελία ότι δηλαδή αυτή η καταστροφή θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί ή τουλάχιστον να είχε περιοριστεί αν όλα είχαν σταματήσει νωρίτερα.

Ο δήμαρχος ισχυρίζεται ότι είχε ήδη ζητήσει να κλείσει οποιαδήποτε μη βασική παραγωγική δραστηριότητα από τις 7 Μαρτίου, αλλά ότι το αίτημά του, μαζί με άλλων συναδέλφων του της Λομβαρδίας, η κυβέρνηση το απέρριψε. Και το συμβούλιο της Περιφέρειας, ούτε αυτό, έκανε τίποτα διαφορετικό.

Οι πιέσεις της Confindustria (στμ. ο ΣΕΒ της Ιταλίας ) είχαν αποτέλεσμα στη Ρώμη και το Μιλάνο, λέει ο δήμαρχος, της οποίας στη Λομβαρδία  επικεφαλής είναι βιομήχανος από τη Μπρέσια. Ο Μάρκο Μπονομέτι.

Τώρα, όλα σχεδόν τα εργοστάσια στο Μπέργκαμο και τη Μπρέσια σταματούν τη δραστηριότητά τους, παρά το επαίσχυντο «πρωτόκολλο των κοινωνικών εταίρων» που τους επέτρεψε να συνεχίσουν να λειτουργούν.

Τα εργοστάσια έκλεισαν ή κλείνουν επειδή οι εργάτες επαναστάτησαν  ή απήργησαν εκεί που είχαν τη δύναμη ή πολύ απλά δηλώνοντας ασθένεια και σε κάθε περίπτωση προκαλώντας σοβαρά προβλήματα στην παραγωγή.

Τα εργοστάσια έκλεισαν επειδή ορισμένοι βιομήχανοι φάνηκε ότι είχαν μεγαλύτερη επίγνωση της κατάστασης από τα αφεντικά που τους εκπροσωπούν.

Και τελικά έκλεισαν επειδή τα κρούσματα άρχισαν να πολλαπλασιάζονται στα εργοστάσια. Κρούσματα, σε άτομα που εμφάνισαν σοβαρά συμπτώματα, επειδή τα τεστ στη Λομβαρδία γίνονται μόνο σε όσους είναι πολύ άρρωστοι και σε κανέναν άλλο.

Στις επαρχίες  Μπέργκαμο και Μπρέσια,μέχρι σήμερα , τα επιβεβαιωμένα κρούσματα είναι περίπου 8000 , ενώ ο πραγματικός αριθμός των κρουσμάτων είναι πολύ μεγαλύτερος, και σχεδόν 800 οι νεκροί, σε κάτι περισσότερο από 2 εκατομμύρια κατοίκους. Πρόκειται για μια από τις πιο σοβαρές περιπτώσεις παγκοσμίως και σίγουρα δεν βρισκόμαστε στο τέλος.

Αν το κλείσιμό τους είχε αποφασισθεί πριν από δέκα ημέρες, όταν η κατάσταση ήταν ήδη σοβαρή, θα είχαμε λιγότερα κρούσματα και νεκρούς και το σύστημα υγείας θα άντεχε περισσότερο στην επιδημία. Όταν όλα θα έχουν τελειώσει, θα πρέπει να κάνουμε ό, τι είναι δυνατόν προκειμένου τα αφεντικά της βιομηχανίας να πληρώσουν ένα βαρύ τίμημα για το κακό που προκάλεσαν οι  βρώμικες συνειδήσεις τους.

[—->]

500.000 ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΤΕΣΤ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΟΝΟΪΟ ΑΠΌ ΤΗΝ ΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝΗ ΜΠΡΕΣΙΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ.ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΦΡΑΓΚΑ

 

Στην Μπρέσια άνθρωποι πεθαίνουν κατά δεκάδες κάθε μέρα, εδώ και εβδομάδες και μια εταιρεία στην Μπρέσια, η Copan Diagnostics ,με ιδιοκτήτη έναν από εκείνους τους «επιχειρηματίες» που απαίτησαν να μην κλείσουν τα εργοστάσια για να συνεχίσουν να βγάζουν κέρδη, πούλησε την παραγωγή της – μισό εκατομμύριο δείγματα για το τεστ κορονοϊού – στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τη στιγμή που τα τοπικά νοσοκομεία διαμαρτυρόντουσαν για την έλλειψή τους. Από τέτοιο υλικό  είναι φτιαγμένοι αυτοί οι δολοφόνοι της «αγοράς».

Μια ποσότητα διαγνωστικών τεστ δέκα φορές υψηλότερη από εκείνη που χρησιμοποιείται μέχρι στιγμής στη Λομβαρδία, μια περιοχή που σήμερα έχει φτάσει τα 20.000 περίπου επιβεβαιωμένα κρούσματα από τον ιό Covid-19. Μια τεράστια ποσότητα που από μόνη της θα κάλυπτε τα αιτήματα ολόκληρης της βόρειας Ιταλίας (σε ολόκληρη την Ιταλία, από την αρχή της επιδημίας, έχουν γίνει πάνω από 100 χιλιάδες τεστ). Ωστόσο, 500.000 διαγνωστικά τεστ »έφυγαν» για τις Ηνωμένες Πολιτείες από την αμερικανική βάση στο Aviano, στο Friuli-Venezia Giulia.»

Κυριακή 10 Νοέμβριου στις 8:00 μ.μ. προβολή της ταινίας «Οι Δώδεκα Ένορκοι»

3 aFISA Οι Δώδεκα Ένορκοι

Την Κυριακή 10 Νοέμβριου στις 8:00 μ.μ. η Εργατική Λέσχη Καλλιθέας θα προβάλει την ταινία «Οι Δώδεκα Ένορκοι» του Σίντνεϊ Λουμέτ παραγωγής 1957 με τους Μάρτιν Μπάλσαμ, Χένρι Φόντα, Τζον Φίντλερ, Τζακ Γουόρντεν και Ρούντι Μποντ και διάρκειας 95 λεπτών.

Ο Σίντνεϊ Λουμέτ αξιοποιώντας τις αφηγηματικές τεχνικές του δικαστικού δράματος (courtroom drama) θέτει το ζήτημα, πόσο δίκαιη και αμερόληπτη μπορεί να είναι η “Δικαιοσύνη” στις σύγχρονες “δημοκρατικές” κοινωνίες. Όταν οι 12 ένορκοι μαζεύονται σε μια αίθουσα για να βγάλουν την ετυμηγορία τους για έναν φτωχό νεαρό που κατηγορείται για τη δολοφονία του πατέρα του, έρχονται στην επιφάνεια όλα αυτοί οι παράγοντες οι οποίοι καθορίζουν το αποτέλεσμα μιας δίκης και οι οποίοι δεν έχουν καμιά σχέση με τη δικαιοσύνη: από τις προσωπικές εμπάθειες, τις ταξικές προκαταλήψεις εναντίον των φτωχών και κοινωνικά στερεότυπα, μέχρι ακόμα και την πλήρη αδιαφορία για τη ζωή και την τύχη ενός ανθρώπου από κάποιους ενόρκους οι οποίοι βιάζονται να τελειώνουν για να πάνε να διασκεδάσουν. Αν και στο τέλος, η επιμονή ενός από τους ενόρκους έχει σαν αποτέλεσμα την απονομή πραγματικής δικαιοσύνης (την αθώωση του ενόχου), αυτό που μάλλον μένει είναι ο προβληματισμός και η αμφισβήτηση για ολόκληρο το σύστημα απονομής δικαιοσύνης και τις μεθόδους που χρησιμοποιεί.

Παρασκευή 8 Νοέμβρη στις 7:30 μ.μ. προβολή – εκδήλωση «Προσφυγική κρίση και ξενοφοβία μέσα από τα μάτια των δημιουργών. 2 ταινίες μικρού μήκους.»

short webΣτην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων βρέθηκαν χιλιάδες πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να περάσουν τα σύνορα με όποιο τρόπο μπορούσαν, για να σωθούν από πολέμους και δικτατορίες και με το όραμα μιας καλλίτερης ζωής. Οι άνθρωποι αυτοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με δυο διαφορετικές αντιμετωπίσεις. Από τη μια μεριά η αλληλεγγύη ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο αν και η δικιά του ζωή καταστρέφονταν από τις πολιτικές που εφάρμοζαν οι κυβερνήσεις, πρόσφερε από την ίδια του τη φτώχεια, ο,τι μπορούσε για να βοηθήσει αυτούς κι αυτές που είχαν μεγαλύτερη ανάγκη βοήθειας. Από την άλλη μεριά όμως συνάντησαν επίσης τον ρατσισμό και ξενοφοβία, όχι μόνο από τις κυβερνήσεις και το κράτος, αλλά και από φασιστικές οργανώσεις, της Χρυσής Αυγής κυρίως, η οποία αναπτύχθηκε μέσα σε αυτό το κλίμα οικονομικής κρίσης και ρατσισμού.

Οι δύο ταινίες μικρού μήκους που παρουσιάζουμε στην Εργατική Λέσχη Καλλιθέας, αποτελούν μια (μικρή, αλλά διεισδυτική και σίγουρα… εικαστική) ματιά, σ’ αυτές τις εμπειρίες τις οποίες μοιραστήκαμε ντόπιοι και πρόσφυγες.

Οι ταινίες που θα προβληθούν:

«Το κορίτσι από το Αφγανιστάν» του 2107 της Iben Ravn. Διάρκεια 10 λεπτά.

«RED HULK» του 2017 της Ασημίνας Προέδρου. Διάρκεια 30 λεπτά.

Μαζί μας θα είναι οι δημιουργοί των ταινιών και θα ακολουθήσει συζήτηση.

Kανένας εργαζόμενος μόνος του. Η αλληλεγγύη όπλο των εργαζομένων.

patrie4Το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που χρωστούσε ο εργολάβος ιδιωτικού συνεργείου καθαριότητας που έχει σύμβαση με τη Σιβιτανίδειο , κατάφερε να πάρει εργαζόμενη έπειτα από κινητοποίηση στην επιθεώρηση εργασίας εργαζόμενων από τη Σιβιτανίδειο και αλληλέγγυων από την Εργατική λέσχη Καλλιθέας . Ο εργολάβος χρωστούσε σε εκείνη αλλά και σε άλλους εργαζόμενους/ες δεδουλευμένα , υπερωρίες ακόμα και δώρο Χριστουγέννων (πράγμα το οποίο αποτελεί ποινικό αδίκημα και επισύρει διαδικασία αυτόφωρου ).
Η συγκεκριμένη κινητοποίηση ήταν η δεύτερη κατά σειρά καθώς το
προηγούμενο διάστημα πραγματοποιήθηκε διαμαρτυρία και
παράσταση στη διοίκηση της Σιβιτανιδείου με αποτέλεσμα οι
εργαζόμενοι/ες να πάρουν και εκείνοι το μεγαλύτερο μέρος των
χρωστούμενων.
Βέβαια ο εκβιασμός και η τρομοκρατική διάθεση της εταιρείας δεν
άφησε αναπάντητο το γεγονός αυτό και προχώρησε σε τιμωρητικού
χαρακτήρα απολύσεις σε εργαζόμενους/εργαζόμενες που διεκδίκησαν
το αυτονόητο. Αυτό αποδεικνύει για πολλοστή φορά τον αντεργατικό
χαρακτήρα που έχουν οι συμβάσεις του δημοσίου, στην περίπτωσή μας
της Σιβιτανιδείου, με τα εργολαβικά συνεργεία καθαριότητας και
φύλαξης, οι οποίες πέρα από την παροχή πεδίου κερδοσκοπίας στον
κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα, δημιουργούν μια γκρίζα ζώνη εργασιακής
ανασφάλειας για τους εργαζόμενους των συνεργείων που, ενώ
παρέχουν έργο στο δημόσιο, το πότε και πόσο θα πληρωθούν όπως και
πότε θα βρεθούν χωρίς δουλειά, βρίσκεται στην ευχέρεια του ιδιοκτήτη
της εταιρείας με το κράτος να “νίπτει τας χείρας του”.  Η λύση στην παραπάνω κατάσταση είναι το πέταγμα των εργολαβικών συνεργείων από το δημόσιο και τον
ιδιωτικό τομέα. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους όσο και αμοιβές ίσες για όλους τους εργαζόμενους. Άρα λοιπόν, προσλήψεις στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
Εμείς από τη μεριά μας λέμε το αυτονόητο , θα είμαστε δίπλα με
οποιονδήποτε τρόπο σε όποιον/α θελήσει να σηκώσει κεφάλι καταγγέλλοντας τις συνθήκες εργασίας , τις παράνομες απολύσεις , τα απλήρωτα μεροκάματα και υπερωρίες , τις παραβιαστηκές συμπεριφορές . Η εργοδοτική τρομοκρατία στην Καλλιθέα δεν θα περάσει!

Σάββατο 13 Ιουλίου στις 7:30 μ.μ. παρουσίαση του βιβλίου της καθηγήτριας Έφης Κάννερ «Τουρκία, Βία, Αντίσταση και Πολιτική στο καιρό της κρίσης-Κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις απέναντι στην έμφυλη βία»

kanner webΤο Σάββατο 13 Ιουλίου στις 7:30 μ.μ. η Εργατική Λέσχη Καλλιθέας θα έχει την τιμή να φιλοξενήσει την καθηγήτρια Έφη Κάννερ, η οποία θα μας παρουσιάσει το βιβλίο της «Τουρκία, Βία, Αντίσταση και Πολιτική στο καιρό της κρίσης-Κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις απέναντι στην έμφυλη βία». Θα ακολουθήσει συζήτηση με ποτό στην όμορφη ταράτσα της Ε.Λ.Κ.

Η έμφυλη βία στην Τουρκία είναι ένα ζήτημα που έχει λάβει ιδιαίτερα σοβαρές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια: οι δολοφονίες γυναικών από μέλη του οικογενειακού τους περιβάλλοντος, ως επί το πλείστον, εμφανίζονται σχεδόν σε καθημερινή βάση στα αστυνομικά δελτία των εφημερίδων. Ως εκ τούτου έχει καταστεί τελευταία μείζον πολιτικό ζήτημα: κυβέρνηση και αντιπολίτευση διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους απέναντι στο φαινόμενο. Ταυτόχρονα φορείς ποικίλων προσανατολισμών -από σοσιαλιστικές φεμινιστικές ομάδες μέχρι ισλαμικές ΜΚΟ- δραστηριοποιούνται για την αντιμετώπισή του. Οι κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις απέναντι σε αυτό το φαινόμενο, την περίοδο που ξεκινά το 2007, με την αποκάλυψη της συνομωσίας Εργκένεκον και εκτείνεται μέχρι την απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου 2016, αποτελούν το αντικείμενο της παρούσας έρευνας. Το κεντρικό ερευνητικό ερώτημα μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: το κίνημα κατά της έμφυλης βίας στην Τουρκία διαμορφώνει «πολιτική από τα κάτω» αυτή την περίοδο; Κατά πόσο οι έμφυλες διαστάσεις, τόσο της πολιτικής του κυβερνώντος κόμματος (ΑΚΡ) όσο και των πολιτικών προγραμμάτων και πρωτοβουλιών των αντιπολιτευτικών κομμάτων, συνομιλούν με αντίστοιχες παρεμβάσεις «από τα κάτω»; Σε αυτή την προοπτική εξετάζονται οι λόγοι και η δράση φιλοκοσμικών και ισλαμικών ΜΚΟ, κουρδικών και εργατικών γυναικείων συσσωματώσεων, καθώς και LGBTI οργανώσεων. Παρακολουθείται επίσης η παρουσία της έμφυλης βίας στις τουρκικές τηλεοπτικές σειρές, αλλά και η εξέλιξη των αντιδράσεων της τουρκικής κοινής γνώμης απέναντι σε αυτή. Τέλος, εξετάζονται λόγοι και πρακτικές ολόκληρου του φάσματος των πολιτικών κομμάτων -από το κυβερνών κόμμα και το ακροδεξιό MHP ως το αριστερό HDP και εξωκοινοβουλευτικά αριστερά κόμματα- διερευνώντας μετατοπίσεις στον λόγο, στη δράση τους και στη νομοθετική δραστηριότητα. Με βάση τα παραπάνω ανιχνεύονται οι αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στο τουρκικό κίνημα κατά της έμφυλης βίας και στον πολιτικό κόσμο.

Η 1η Μάη δεν είναι αργία είναι απεργία.

Σε μια προσπάθεια απαξίωσης των απεργιακών κινητοποιήσεων και γενικά της συνδικαλιστικής δράσης, οι καπιταλιστές προσπαθούν να μας πείσουν ότι η 1 Μάη είναι μια ημέρα αργίας και μας καλούν να ξεχυθούμε στους αγρούς να μαζέψουμε λουλούδια και να «πιάσουμε» τον Μάη.

 

Δεν πρέπει όμως ποτέ να ξεχνάμε τι σηματοδοτεί η 1η Μάη για τα δικαιώματα των εργατών και γιατί αυτή η μέρα αποτελεί μια ημέρα μνήμης των νικηφόρων αγώνων του εργατικού κινήματος.

 

Συνέχεια